Projekty wpisują się w niepokojący trend przerzucania na świadczeniodawców kosztów realizacji świadczeń zdrowotnych (realizacja publicznych uprawnień). Zamiast zapewnić automatyczne finansowanie świadczeń należnych osobom (w tym szczególnie) uprawnionym, projekt tworzy mechanizm następczego, niepewnego zwiększania zobowiązania (finansowania tych świadczeń), zależny od woli płatnika (NFZ). W takim modelu świadczeniodawca wykonuje świadczenie i ponosi jego koszt przed uzyskaniem finansowania. Finansowanie publiczne następuje (lub nie) dopiero po zakończeniu kwartału albo okresu rozliczeniowego, po przekroczeniu określonej wartości i po przeprowadzeniu dodatkowej procedury wnioskowej. Oznacza to, że świadczeniodawca czasowo kredytuje (lub całkowicie finansuje) system ochrony zdrowia. Rozwiązanie to jest szczególnie ryzykowne dla mniejszych podmiotów leczniczych, które nie dysponują rezerwami finansowymi pozwalającymi na długotrwałe finansowanie świadczeń ze środków własnych. Może to prowadzić do ograniczania realnej dostępności świadczeń (w tym dla osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności), mimo formalnego istnienia (szczególnych) uprawnień.