kluczowe dla wdrożenia cyfryzacji orzeczeń medycyny pracy jest wprowadzenie obligatoryjności. Zapisy takie, że można dowolnie funkcjonować albo z papierowym systemem albo elektronicznym nie doprowadzą do tego aby ta dokumentacja stała się elektroniczna co spowoduje, że cały czas pracodawcy będą musieli prowadzić podwójne działania. Podobnie nie uzyska się korzyści dla pacjenta z tego, że jego dane znajdą się w IKP i będą dostępne w innych miejscach systemu ochrony zdrowia. Do pełnego wdrożenia cyfryzacji dokumentacji potrzebne są m.in.: - nadanie uprawnień lekarzowi w poradni medycyny pracy dostępu do IKP, a dzięki temu dostęp do innych wyników badań oraz informacji o chorobach pacjenta, - wymóg wprowadzenia do systemu orzeczenia w wersji elektronicznej, aby lekarz w innej poradni medycyny pracy widział, że pacjent już takie posiada, podobnie, żeby widzieli inni lekarze zalecenia od lekarza medycyny pracy, - cała dokumentacja związana z procesem orzeczenia, w tym badania wykonane w ramach medycyny pracy, winna również trafiać do IKP, - należy zachować możliwość wydania papierowego orzeczenia w przypadku braku dostępu do systemu informatycznego, jednak z obowiązkiem elektronizacji po odzyskaniu dostępu do systemu informatycznego, - orzeczenia elektroniczne powinny być widoczne dla pracodawców - np. zgłoszenie pracownika do ZUS otwiera dostęp do tej informacji w IKP poprzez integrację systemu ZUS z platformą P1. Budowanie podwójnego systemu elektronicznego i papierowego to zbyt mały krok w stronę cyfryzacji medycyny pracy.